Pływania ciąg dalszy…            

       Jedną z aktywności ruchowych dającą możliwość zarówno samorealizacji jak i niosącą dużo korzyści w dalszym procesie rehabilitacji jest pływanie. Przebywanie w wodzie umożliwia podjęcie aktywności fizycznej nawet osobom z najcięższymi dysfunkcjami narządu ruchu, osobom w podeszłym wieku. Przede wszystkim w wodzie mamy do czynienia z odciążeniem, na które wpływ ma ciśnienie hydrostatyczne i siła wyporu wody. Wzajemny układ tych dwóch sił zmniejsza do minimum prace statyczną, konieczną do utrzymania ciała. Dzięki temu oprócz przebywania na poziomie lustra wody, możliwe jest poruszanie się w niej. Z punktu widzenia rehabilitacyjnego środowisko wodne redukuje napięcie mięśni stabilizujących postawę ciała na lądzie, odciąża stawy i kręgosłup. Dla osób amputowanych ten rodzaj odciążenia może działać profilaktycznie, zmniejszać dolegliwości bólowe np. lędźwiowego odcinka kręgosłupa.   

Ciekawostka!. Ciało człowieka o masie 70 kg zachowuje się w wodzie tak, jak gdyby po odliczeniu masy głowy i szyi, ważyło 6,5 kg [Straburzyński, 2000].

W trakcie pływania mamy do czynienia ze zmienioną czynnością oddechową w celu synchronizacji oddychania z odpowiednimi fazami cyklu ruchowego. Synchronizacja cyklu oddechowego podczas pływania jest niezbędna do opanowania prawidłowej techniki pływackiej. Prawidłowe opanowanie tej umiejętności  zmniejszy stres, wydłuży krok pływacki, i zmniejszy koszt energetyczny. Ciśnienie hydrostatyczne które działa na przebywające w wodzie ciało,  zwiększa pracę mięśni oddechowych, szczególnie podczas wdechu. Krótki czas tej czynności   wymaga energicznego jej wykonania, aby nie utracić koordynacji oraz tempa.   Podczas wydechu powietrza do wody układ oddechowy wykonuje dodatkową pracę przy pokonywaniu oporu wody. Zarówno faza wdechu jak i wydechu angażuje pomocnicze mięśnie oddechowe. Pływanie przyczynia się (trakcie systematycznych ćwiczeń) do  zwiększenia pojemności życiowej płuc= poprawy wydolności organizmu.  W trakcie pływania następuje przesunięciem krwi w części żylnej układu krążenia (o około 600-800ml) z kończyn, skóry i brzucha do klatki piersiowej, a z żył obwodowych do prawego przedsionka. Przepływ krwi do klatki piersiowej wywołuje poziome ułożenie ciała oraz działające w wodzie ciśnienie hydrostatyczne  Dzięki temu rozkład i ciśnienie krwi w organizmie jest jednakowe. Skutkuje to przy umiejętności pływania ekonomizacją pracy serca. Świadczy o tym fakt że tętno w pozycji poziomej jest średnio o 10 uderzeń na minutę mniejsze od pozycji pionowej.

    Pływanie to także znaczny koszt energetyczny zależny w głównej mierze od umiejętności i szybkości pływania. Przyczynia się do tego także utrata ciepła przez organizm zanurzony wodzie, w którym utrata ciepłoty ciała jest znacznie (około 3-4 razy) większa niż w powietrzu przy tej samej temperaturze.

Środowisko wodne oprócz celów rekreacyjnych, rehabilitacyjnych pozwala także na rozwinięcie umiejętności sportowych osób które w miarę rozwoju, podejmują systematyczne treningi w celu, osiągnięcia wyników sportowych. Dla osób niepełnosprawnych stworzono system rozgrywek i zawodów. Zaczęto organizować zawody krajowe, mistrzostwa Europy i Świata oraz paraolimpiady. W celu wyrównywania szans w trakcie rozgrywek sportowych stworzono klasyfikacje funkcjonalną stanu fizycznego osób niepełnosprawnych. Za prawidłowe kwalifikowanie zawodników do uprawiania sportu odpowiedzialny jest zespół lekarzy specjalistów w danej dziedzinie medycyny oraz specjaliści rehabilitacji ruchowej. Ostateczna decyzja o przydzieleniu do danej grupy i klasy startowej należy do Centralnej Komisji Weryfikacyjnej, działającej przy Polskim Związku Sportu Osób Niepełnosprawnych „START”, a w przypadku klasyfikacji międzynarodowej do IPC, czyli Międzynarodowego Komitetu Paraolimpijskiego. W przypadku klasyfikacji ruchowej osób niepełnosprawnych wyróżniamy 10 grup startowych (S1-S10). Kategorie dostosowywane są w kolejności wzrastającej do możliwości ruchowych osób niepełnosprawnych.

Na przykład osoba mająca „jedynie” amputacje na poziomie uda otrzymuje grupę startową w stylu dowolnym S9.

Poziom sportowy jaki reprezentują zawodnicy niepełnosprawni na najwyższym szczeblu wprawia w zakłopotanie nie tylko niejedną osobę z zewnątrz, ale ich sprawnych fizycznie odpowiedników. "Integracyjną konfrontację" osoby niepełno- i pełnosprawne podejmują nie tlyko na zawodach typu Grand-Prix, ale nie jednokrotnie na wspólnie podejmowanych treningach pływackich.

Należy pamiętać że przed podjęciem aktywności sportowej należy odbyć wizytę lekarską, aby stwierdzić czy nie istnieją jakiekolwiek przeciwwskazania do podjęcia tej aktywności.   

jpcomment 1.0 Beta